Σε ένα αμφιθεατρικό οικόπεδο με πρόσβαση από το ψηλότερο σημείο του, το παλιό πέτρινο σπίτι έμεινε ανέγγιχτο για περισσότερα από 30 χρόνια. Κατασκευασμένο σε 3 διακριτές φάσεις με την πρώτη γύρω στο 1900, το σπίτι είχε επεκταθεί για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες μιας οικογένειας. Το κύριο μέρος διατηρήθηκε ως κατοικία του ιδιοκτήτη, ενώ στη μικρή προσθήκη που χρησίμευε ως αποθήκη, δημιουργήθηκε ένας ανεξάρτητος ξενώνας. Όλες οι κύριες κατασκευές διατηρήθηκαν και ανακαινίστηκαν ενώ οι νέες ανέσεις ενσωματώθηκαν προσεκτικά με έναν μάλλον «κρυφό» τρόπο, χωρίς να επηρεαστεί η αρχική δομή και η διαμερισματοποίηση του κτιρίου. Η προσθήκη της πισίνας έγινε σε χαμηλότερο επίπεδο για λόγους σεβασμού της φυσικής ισοπέδωσης και επίτευξης καθαρής θέας προς τη θάλασσα στη βόρεια πλευρά. Τέλος, δημιουργήθηκε μια νότια βεράντα με σκοπό τη βελτίωση του αερισμού και του φυσικού φωτισμού και την προσφορά εναλλακτικού εξωτερικού χώρου. Χαρακτηριστικό αυτής της ανακαίνισης ήταν το υψηλό επίπεδο συντήρησης και επαναχρησιμοποίησης των αυθεντικών στοιχείων του σπιτιού από τα δοκάρια των πατωμάτων μέχρι τις ξύλινες πόρτες που συνδυάστηκαν όμορφα με τη συλλογή αναμνηστικών και αντίκες των ιδιοκτητών.